Evenbeeld – Marianne en Theo Hoogstraaten

evenbeeld
ISBN 9789461091147
Uitgever: De crime compagnie
268 pagina’s
Verschenen: april 2014

Achterflap:

“1628 Een jonge vrouw scheept zich in op een VOC-schip. Ze is zwanger geraakt van een Amsterdamse koopman bij wie ze werkte als dienstmeid en wil in Nederlands-Indië een nieuw leven beginnen. Tijdens een zware storm bevalt ze van een zoon. Niet veel later strandt de Batavia op een koraalrif, waarna meer dan 200 opvarenden op kleine eilandjes moeten zien te overleven. Er volgen maanden van honger, dorst en afschuwelijke moordpartijen. Zal de jonge moeder tijdig worden gered?

2013 Als de oom van Marrit onverwachts overlijdt, erft ze zijn pand aan de Keizersgracht en ongekend veel geld. Het testament bevat echter een aantal dwingende voorwaarden, die ze niet meteen begrijpt. Als ze op onderzoek uitgaat, ontdekt ze dat haar oom er is ingeluisd door een criminele organisatie. Al snel blijkt dat deze organisatie het ook heeft voorzien op Marrit.

Marianne en Theo Hoogstraaten hebben zes goedverkopende titels op hun naam staan. Lokvrouw en Machteloos belandden op de longlist van de Gouden Strop. Hun thrillers munten uit in oorspronkelijkheid, gelaagdheid en actualiteit.

Recensie:

1628
“Vrouwen aan boord van een Oost-Indië vaarder vormden een meer dan welkome afleiding – verleiding is misschien een beter woord – voor jonge mannen in de kracht van hun leven, die maanden geen vrouw konden aanraken.”

Een jonge vrouw, zwanger van de man waar ze als dienstmeid voor werkt, gaat met zijn financiële hulp de lange reis aan naar Indië om daar een nieuw leven te beginnen. Het is een loodzware reis, met opdringerig mannelijk scheepsvolk, stinkende mensen, ongedierte en ziektes. De jonge vrouw (haar naam kom je pas laat in het verhaal te weten) ziet op tegen haar bevalling in deze omstandigheden, maar gelukkig heeft ze steun van een dame waar ze mee bevriend geraakt is, Lucretia, van een vroedvrouw en de aardige hulpchirurgijn Aris. Tijdens een heftige storm wordt haar zoontje Lucas geboren.
Niet lang daarna strandt het schip, de Batavia, en dan begint de ellende pas echt. Met veel teveel mensen op een klein onbewoond eilandje, waar geen water en amper voedsel te vinden is, is zien te overleven zwaar, loodzwaar. Alleen de sterksten overleven en die deinzen niet terug voor moord en verkrachting. Als jonge moeder lijkt de vrouw voorlopig veilig te zijn. Weet ze zich lang genoeg staande te houden? Is de redding nabij?

“Ze waren weg en ik leefde nog. Even vroeg ik me af of ik daar blij om moest zijn. Ze hadden me dieper dan tot op het bot vernederd, mijn zelfrespect vermalen tussen hun stinkende lijven.”

2013
“Je weet niet waarmee je bezig bent en met wie je te maken hebt. Geloof me, je maakt geen schijn van kans als je blijft tegenwerken…”

Marrit Jansonius is de enige erfgenaam van haar overleden oom, maar er zitten wat geheimzinnige voorwaarden aan de erfenis. Als ze een kijkje gaat nemen in het pand treft ze de huurster, die volgens afspraak al vertrokken had moeten zijn, en een man. Ze behandelen Marrit hoogst vijandig en Marrit weet niet hoe gauw ze weg moet komen. Als ze daarna ook nog eens een dreigtelefoontje ontvangt waarin haar verteld wordt zich niet meer in het pand te vertonen, vraagt Marrit zich sterk af in wat voor zaken haar oom verwikkeld was voor zijn dood en hoe hij aan al zijn geld gekomen is. Ze laat zich niet zo makkelijk afschepen en gaat op onderzoek uit. Ze ontdekt dat haar oom zonder het te weten in criminele praktijken verzeild geraakt was. En nu wil deze organisatie dat Marrit zijn schulden inlost…

“Het geld dat jij hebt geërfd, is van ons. We willen het terug en we willen dat je de afspraken die wij met je oom hebben gemaakt, nakomt.”

Marianne en Theo Hoogstraaten hebben de sfeer van de 17e eeuw, de loodzware reis van de Batavia en de gruwelijkheden die de schipbreukelingen doormaakten zo levensecht neergezet dat ik daar echt even was. Ik bevond me op de Batavia tijdens die stormachtige reis en later doodsbang, uitgedroogd en uitgehongerd op dat kleine eilandje. Als jonge moeder zijnde voelde ik de overlevingsdrang gewoon van die jonge vrouw die zeeleeuwenbloed dronk om te zorgen dat ze vocht binnenkreeg zodat ze haar baby kon blijven voeden, hopend dat de redding nabij was, zich doodsbang afvragend wanneer zij aan de beurt was om verkracht te worden. Letterlijk misselijk werd ik van de onmenselijke praktijken die daar plaatsvonden.
De op feiten gebaseerde verhaallijn uit het verleden wordt afgewisseld met de spannende gebeurtenissen in het heden. Op een sublieme manier komen de twee verhaallijnen aan het einde van het boek samen.

Dit boek heeft een speciaal plekje in mijn hart gekregen, niet alleen door de prachtige cover en doordat ik erg van dit soort boeken houd, maar ook omdat ik ben opgegroeid met (de replica van) de Batavia. Ik heb vele uurtjes spelend op de Bataviawerf doorgebracht en breng nu nog steeds graag een bezoekje aan dat machtige schip.
Evenbeeld is een ideaal boek voor wie net als ik van spanning én historie houdt. Marianne en Theo hebben die twee elementen naar mijn mening in dit boek perfect gecombineerd. Ik had dit heerlijke boek veel te snel uit en ik verlang absoluut naar meer. Gelukkig blijft het niet bij deze ene historische thriller en komt er nog een aan!

Follow my blog with Bloglovin

Landgoed Longbourn – Jo Baker

Landgoed Longbourn
ISBN 9789023485377
Uitgever: Cargo
416 pagina’s
Verschijnt: 8 mei 2014
Originele titel: Longbourn
Vertaald door: Marijke Versluys en Aleid van Eekelen-Benders

Achterflap:

“Het weesmeisje Sarah brengt haar dagen door met vloeren schrobben, kleding wassen en het legen van kamerpo’s van de familie Bennet. Maar in de bedompte personeelsvertrekken is er sprake van evenveel liefdesverdriet, ontluikende liefde en intrige als in de luxe vertrekken van de Bennets. Als er een mysterieuze nieuwe knecht wordt aangenomen, dreigt het voorspelbare leven van het personeel totaal overhoopgehaald te worden.

Jo Baker voert de lezer voorbij de welgestelde familie van Jane Austens klassieker Pride and Prejudice naar de personeelsvertrekken waar de bedienden geluk en verdriet noodgedwongen met elkaar moeten delen.

Jo Baker studeerde Engelse literatuur in Oxford, waarna ze in Belfast haar master in Ierse literatuur behaalde. Ze schreef vier romans, die lovend werden ontvangen. Daarnaast werkte ze voor BBC Radio en was ze artistiek directeur van het Belfast book Festival. Ze woont in Lancaster.

Recensie:

“Gisteren was de zeug ontsnapt, met al haar biggetjes achter zich aan, en de troep was nog niet opgeruimd; daar had niemand tijd voor gehad. Elke dag werd er wel werk doorgeschoven naar de volgende dag, nooit was er iets klaar, zodat je ook nooit kon zeggen: zo, dat was het, het werk van vandaag zit erop. Het werk ging maar door en maar door, er bleef altijd wel iets liggen, en daar gleed je dan de volgende ochtend over uit.”

Sarah is het dienstmeisje van de familie Bennet, samen met de jongere Polly, hoofd van de huishouding mevrouw Hill en haar man, de butler, meneer Hill runt zij de huishouding op Longbourn. Het is hard werken: schrobben, wassen, koken, de dames Bennet helpen met aankleden en kappen, het houdt nooit op. Sarah droomt stiekem van een ander leven, een leven wat niet in dienst staat van anderen.
Op een dag wordt er onverwachts een nieuwe bediende aangenomen door meneer Bennet, de jonge en knappe James Smith. Hij is vriendelijk en werkt keihard, maar Sarah kan geen hoogte van hem krijgen; hij lijkt iets te verbergen, maar wat?
Ondertussen zet Sarah haar eerste stappen in de liefde, ze wordt verliefd op de donkere livreibediende van de Bingleys. Als hij met de familie naar Londen vertrekt wil Sarah erachteraan gaan, maar James, die verliefd is op Sarah, weet haar over te halen op Longbourn te blijven. Dan beseft Sarah dat zij ook gevoelens heeft voor James en beginnen ze heimelijk een relatie. Totdat op een dag James net zo plotseling als hij verscheen, verdwijnt.
Dan blijkt James niet de enige op Longbourn te zijn die een geheim bij zich draagt…

Landgoed Longbourn vertelt ons het verhaal van de bedienden uit Pride and Prejudice, waar ze in het verhaal van Jane Austen slechts schimmen zijn, zijn ze in dit boek mensen van vlees en bloed met gevoelens als ieder ander. Jo Baker heeft de personages geloofwaardig en herkenbaar weten neer te zetten en weet je met haar uitgebreide sfeerbeschrijvingen helemaal in het verhaal, de omgeving en het tijdperk te trekken, waaraan ook haar klassieke schrijfstijl heeft bijgedragen. In het begin van het boek vond ik het verhaal wat voortkabbelen, wist ik niet goed waar het heen moest gaan, maar al gauw zat ik er helemaal in en liet ik me meevoeren met de stroming.

Ik vond het erg leuk om te lezen hoe de gebeurtenissen en personages uit Pride and Prejudice eruitzien door de ogen van de bedienden. Zoals hoe mevrouw Hill mevrouw Bennet elke keer bijstaat als ze één van haar hysterische toevallen krijgt, hoe Polly en Sarah balen van de vieze rokken en schoenen van Elizabeth Bennet die zoveel wandelt, hoe de arrogante en onaangename Wickham rondsluipt in huize Bennet en de kleine Polly lastigvalt en dat Sarah met Elizabeth meegaat als zij met Mr. Darcy trouwt en op Pemberley gaat wonen.
Hoofdpersoon Sarah heb ik in mijn hart gesloten. Ze is een lieve, hardwerkende, pientere meid die zich niet zomaar wil neerleggen bij de toekomst die er door haar afkomst voor haar weggelegd is. Ze volgt haar hart en vecht voor de liefde. Ik kan het haar niet kwalijk nemen dat ze voor James valt, ook deze hardwerkende stille kracht met zijn mysterieuze geschiedenis heeft mijn hart gestolen.

Vond ik de wendingen in het verhaal erg verrassend en spannend? Nee, maar dat verwachtte ik ook niet van deze roman, het voortkabbelende vond ik er uiteindelijk gewoon bij passen. Origineel vind ik het zeker wel om hét bekende verhaal vanuit dit perspectief te schrijven. Evenaren zal het het origineel nooit, maar een leuke en prettig geschreven aanvulling is het zeker en dit boek heeft me absoluut een aantal uren leesgenot bezorgd. Ik heb het boek dan ook met een hele diepe tevreden zucht dichtgeslagen en ik mis de hoofdpersonen en het sfeertje nog steeds. Ik hoop dat er een film of, nog liever, een mini-serie van gemaakt wordt!

Ik heb dit boek gelezen voor de leesclub van Leesfanaten.nl

Follow my blog with Bloglovin